Studeren en werken met CP, dat valt goed mee.
Ik ben Fien, een jongedame met CP. Door zuurstoftekort bij mijn geboorte heb ik dyskinetische CP. Dit uit zich in onwillekeurige bewegingen. Stappen lukt, maar voor langere afstanden zit ik in een rolstoel. Ik heb voor heel wat dagelijkse activiteiten hulp nodig, bijvoorbeeld boodschappen doen, eten, huishoudelijke taken, enzovoort. Dat weerhoudt mij er echter niet van om voluit te leven. Met de juiste ondersteuning is er veel mogelijk.
Als kind ging ik naar het buitengewoon onderwijs. Over inclusief onderwijs werd in die tijd nog niet gesproken. De kwaliteit van het onderwijs was hetzelfde als in het gewoon onderwijs. Ik volgde de richting Economie Moderne Talen en ik wist al snel dat ik wou verder studeren.
Zo kwam ik op mijn 18de in Leuven terecht op een kot met omkadering. De KU Leuven heeft een aantal residenties voor Omkaderd Wonen. Daar zitten studenten met en zonder beperking samen op kot. Ik kreeg hulp van mijn kotgenoten via een permanentiesysteem. Zij hielpen mij met eten klaarmaken en andere dagelijkse taken. Daarnaast had ik een persoonlijk assistent die mij vergezelde naar de lessen.
Ik ben heel tevreden over de faciliteiten die ik kreeg aan de KU Leuven. Ik nam bijvoorbeeld elk jaar maar 50 studiepunten op in plaats van 60. Daardoor kon ik op mijn eigen tempo studeren. Bij examens kreeg ik een schrijfassistent toegewezen die voor mij noteerde. Ik kreeg ook extra tijd.
In Leuven ging er een nieuwe wereld voor mij open. Ik ontdekte dat ik ook vrienden zonder beperking kon hebben. Mijn kotgenoten namen mij mee uit; ik was één van hen.
Ondertussen heb ik een diploma Psychologie én een diploma Gender en Diversiteit op zak en woon ik in een cohousing in Kortenberg. De zoektocht naar een geschikte woonst was moeilijk. Ik ben zo lang mogelijk op kot gebleven, maar na 8 jaar had ik de limiet bereikt.
Via één van mijn persoonlijke assistenten leerde ik het cohousing-project in Kortenberg kennen. De studio die ik daar huur is klein, maar gezellig. Er wonen zowel gezinnen met kinderen als alleenstaanden. We hebben elk ons eigen huis, appartement of studio, maar er zijn ook gemeenschappelijke ruimtes waar we samen kunnen zitten. De samenhorigheid tussen de buren is fijn. Ik woon wel alleen, maar ik voel mij niet alleen.
Mijn assistentie regel ik allemaal zelf. Dankzij mijn persoonsvolgend budget kan ik persoonlijke assistenten en thuiszorg betalen om mij te helpen. Het is soms een moeilijke puzzel om te leggen, maar het is de moeite waard.
Sinds kort ben ik beleidsmedewerker bij NOOZO / Handicap en Arbeid. Wij vertegenwoordigen de stem van personen met een handicap op Vlaams niveau. Ik werk 12u per week, verspreid over 3 dagen. Eén dag per week ga ik samen met mijn persoonlijk assistent met de trein naar kantoor in Brussel. De andere dagen werk ik van thuis. Omdat ik maar 3 dagen per week werk, heb ik ook nog tijd om naar de kinesist te gaan, om te gaan zwemmen en om wat te ontspannen. Dit is de ideale work-life balance.